Erik van Beest bokaal

Een legendarische pot, terugkerend elk jaar, waar elke rasechte V.S.R.C.'er volop naar uitkijkt. Vol goede moed vertrokken de zwart-paars gestreepte veterinairen richting het sportpark Rijnvliet om na al die jaren de Erik van Beest Bokaal weer terug te veroveren.

Na de hoognodige stop bij de gouden drietand, om de broodnodige extra kilo's naar binnen te harken, stonden de Heeren meer dan een uur te vroeg op het veld om aan de opwarming te beginnen.

Iets na acht uur klonk het fluitsignaal: de kick-off. De Heeren van de V.S.R.C. stonden vanaf de eerste minuut volop te knallen. De mannen van URC kwamen met geen mogelijkheid door de snoeiharde verdediging van de veterinairen heen. Het duurde lang voor de eerste try gedrukt werd. Na veel beuken en keiharde tackles was daar de eerste kans. Uitgerekend de heer Renzenbrink op de wing, na een tijd van absentie, vond de gelegenheid om de mannen van URC te passeren en zo de V.S.R.C. op voorsprong te zetten. De conversie volgde, door onze eigen captain Bremers. Hulde.

Na de eerste try kwam de V.S.R.C. pas echt op stoom. Binnen de kortste keren vond captain Bremers een gat in de verdediging van URC en zette zo nog een try in de naam van de V.S.R.C.

Of deze try nou daadwerkelijk geconverteerd werd laten we even in het midden.

Na meer gezweet, gevloek, en wellicht een traantje volgden er meer tries. De mannen van URC wisten tot tweemaal toe de Ovale bal langs de linie van de veterinairen te spelen. Maaaar…

Dankzij de moed, ervaring en pure kracht wisten de heer Renzenbrink, Bremers en van Berlo de V.S.R.C. naar de overwinning te drukken.

Zo eindigde de pot, in de kou, maar warm van de overwinning. De bokaal komt eindelijk naar huis.

Hulde, V.S.R.C.

Groet,

J.A. Mathôt

W.C.-Heeren